حاشیه صفحه پنج

از حضرت صادق (ع):  اِنَّ الدُّعاءَ یَرُدُّ  القَضاءَ وَ قَد نَزَلَ مِنَ السَّماءِ وَ  قَد اُبرِمَ اِبراماً.  یعنی به‌درستی و به‌تحقیق که دعا رد می‌کند قضا را که از آسمان فرود آمده هر چند محکم تابیده شده باشد و رشته آن محکم تابیده شدنی و ایضاً به سند صحیح معتبر از حضرت‌رضا (ع) و آن حضرت از حضرت‌ زین‌ العابدین(ع) روایت فرموده که: إنَّ الّدعاءَ وَ البَلاءِ لَیَتَوافِعان الی یَومِ القِیمهِ اِنَّ الّدُعاءَ لَیَرُدُّ البَلاءُ قَد اُبرِمَ اِبراماً. یعنی به‌درستی‌که دعا و بلا هر آینه با همدیگر موافق‌اند تا روز قیامت. به‌درستی‌که دعا هر آینه رد می‌کند بلا را هر‌چند رشته آن محکم تابیده شده‌ باشد محکم تابیده شدنی .و ایضاً به سند صحیح معتبر از حضرت‌موسی بن جعفر(ع) روایت نموده که فرمود: عَلیکُم بِالدُعاء فَانَ الدُعاء و اللهِ والطَلَبَ الی اللهِ یَرُدَ البَلاء فَقَد قَدَرَ و قَضی ولَم یَبقَ إلا إمضاهُ فَإذا دَعی الله عَزَوَجَل سَعَلَ صَرَفَ البَلاء صَرَفَه. یعنی بر شما باد به دعا کردن از برای خدا و طلب‌کردن به‌سوی خدا که رد می‌کند بلا را هرچند مقدر شده باشد و قضای الهی باشد و باقی نمانده باشد مگر امضای او. پس زمانی‌که خواند و دعا‌کننده خدا را سوال کند گردانیدن بلا را، می‌گرداند خدا آن را.